Nawiązanie kontaktu przez dobrego coacha powinno przebiegać zgodnie z poniższymi fazami:

1) Faza zerowa
Opisuje sytuację kiedy między coachem a jego klientem menadżerem nie ma kontaktu. Jest to stan braku relacji między dwiema osobami lub jej zerwania i nie daje on podstaw do wejścia lub kontynuowania roboczej relacji między coachem a klientem.

2) Podstawowy kontakt społeczny
Ten rodzaj kontaktu polega na przestrzeganiu konwencji i podstawowych, społecznie uznawanych zasad uprzejmości. Patrząc na coacha rozmawiającego z klientem w tej fazie relacji, wygląda to jak uprzejma rozmowa, podczas której klient odpowiada na stawiane przez coacha pytania. Zazwyczaj taki kontakt występuje we wczesnej fazie „spotkania za-poznawczego”, kiedy coach i menadżer spotykają się po raz pierwszy oraz na początku kolejnych sesji coachingowych. Menadżer, nie czując się bezpiecznie, najprawdopodobniej nie będzie miał ochoty wyjść poza tę fazę rozmowy, która jawi mu się jako „bezpieczna przestrzeń”. Co więcej, coach, który niechętnie podejmuje ryzyko, również tego nie chce. Tym, co różni doświadczonego coacha od początkującego, jest właśnie zdolność do wychodzenia poza tę fazę.

Przeczytaj także: Jak mierzyć skuteczność coachingu?

3) Relacje oparte na procesie
Ten poziom kontaktu oznacza uzgodnienie ogólnych zasad procesu coachingu. Klient uważa coacha za eksperta w metodach coachingowych. Kontakt opiera się na szacunku nie tyle dla osoby coacha (bo tego na tym etapie klient nie doświadczył osobiście), ile dla stosowanych przez niego metod i technik oraz dla coachingu kadry kierowniczej jako zjawiska.